🕊️

دلم میخواست یه نخ سیگار از اون ذخیره ی ماهیانه ام وردارم، بیام دم خونتون ، یه کم تو بغلت بلرزم مثل اون روزی که بغلمون طولانی شد چون هیچ ایده ای نداشتیم که داریم چیکار میکنیم ...

و بعد برگردم خونه و بخوابم 

با یه لبخند خشکیده رو‌ لبم و اشکهایی که بند نمیان 

یه بار دیگه خدافظی میکنم ، شاید این بار طولانی تر 

بدونِ قافیه ، بدونِ وزن !

افکارم را به کاغذی کاهی بدل کرده مچاله میکنم 

چشمهایم را با ذغال ، میکشم و به دیوار میزنم 

پنجره ها را می‌بندم ، نورِ خانه را کمتر میکنم 

خاطراتم را درون پاکتی گذاشته روی میز میگذارم 

صندلی چوبی را وسط خانه میکشم و می‌نشینم 

تمام خانه را غرق در نفرت و غم و اندوه میبینم 

مکان و زمان اهمیتی ندارد ، در خودم گم میشوم 

تو را با ضربِ آهنگی که پخش می‌شود از یاد میبرم 

دستانم را با تیغ ، نوازش میکنم و چشمانم را می‌بندم 

احساسات قطره قطره از دستم پایین می‌چکند ، میمیرم! 

اگه از وضعیتِ « خودمم نمی‌دونم به خدا » خارج شم و بالاخره بفهمم قراره با زندگیم چه غلطی بکنم به هر کی که براش مهم باشه شیرینی میدم :)) 

ببین ، قضیه اینه که خسته تر از اونی ام که از احساساتم بنویسم. 

همین دیگه ، سخت شده ! 

شبا تیره بود ، شدن تیره تر 

راست میگفتی 

" مثل یک فیلم تکراری "

بارها و بارها پخش میشه 

پشت سر هم ... 

اشکامو از رو صورتم پاک میکنم و شور بودنشون باعث میشه زخمهای دستم بسوزن. دو طرف شقیقه ام رو فشار میدم و سعی میکنم به سردرد وحشتناکم بی محلی کنم. ضربان قلبم بالاست و کاری جز صبر کردن از دستم بر نمیاد ، می‌خوام ، یا میخواستم حرف بزنم ولی به این نتیجه رسیدم که باید سکوت کنم ، باید برم ... 

الآنم حرفامو تا کردم و کنارِ دردهای مرتب شده گذاشتم و زیپِ کوله پشتیِ دیوانگی رو بستم و راه افتادم که برم ، به کجا ؟ نمی‌دونم ... 

ما که این حرفارو نداریم :) 

نمیدانم چرا تحمل جمعیت را ندارم.

چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم.

تا دور هستم دلم میخواهد نزدیک بشوم و نزدیک که میشوم میبینم اصلا استعداش را ندارم...

[فروغ فرخزاد]

نه 

نه تو رو می‌خوام و نه هیچکسِ دیگه 

مابقیش هم مثل این روزا میگذره می‌ره ... 

? I ask myself why

And I don't have the answer

? I ask myself how

And I do not know the answer

? I ask myself what next

And I do not want the answer

وقتی اون سردی میشینه کف دلم و هی چند بار در روز اون سایه ی سیاهِ زشت دم گوشم زمزمه می‌کنه ، میفهمم موقتیِ ، میفهمم میگذره و بعدش دوباره منم و همون سایه ی سنگین و یخ زدگیِ دلم ، ولی این حس مانع نمیشه که از این لحظه های قشنگ استفاده نکنم ! که اگر میتونم به خاطر باریدنِ بارون و دویدن توی ساحل مثل بچه های پنج ساله خوشحال بشم و ذوق کنم ، بشینم یه گوشه و منتظر باشم توسط اون سردیِ غم انگیز احاطه بشم. تا وقتی میتونم لبخند بزنم و حس کنم همه چیز و همه کس رو بیش از حد دوست دارم ازش استفاده میکنم و سعی میکنم انرژیم رو به بقیه هم انتقال بدم. چون به نظرم حال خوب هم قانون پایستگی داره. حالا گاهی زنجیره ها قطع میشن و ادامه پیدا نمیکنن ، گاهی هم به خاطر نتیجه ی یک بازی کلی انرژی خوب همه جا پخش میشه :) 

ولی آخرین شب های تابستونی به قشنگ ترین شیوه ای که میشه گذروندشون دارن میگذرن ! خوشحالم ... 

ولی باز دوباره باید از خودم بپرسم چه شده است مرا ؟! 

انقد بپرسم که بلکه جوابی پیدا کنم برای این ، این ، غیرمنتظره ی مسخره ی غیرمنطقیِ عجیب ! 

چِم شده ؟ 

آره شاید منِ مجازی برای منِ واقعی جذاب تره که انقدر سخته ترک کردنش برام ، راحت تر ابراز احساسات می‌کنه و نظراتش رو بی پروا تر و آزاد تر بیان می‌کنه ، زودتر خوشحال میشه و کمتر ناراحتیهاشو نشون میده ، منِ مجازی طرفدار و کسایی که دوسش داشته باشن زیاد داره ، منِ مجازی خیلی چیزهایی از چیزهایی رو به دست آورده و داره که برایِ منٓ واقعی دست نیافتنیِ !

پس نمیذارم کسی با سرزنش کردنام بره رو مخم که چرا انقد سرم تو گوشیِ و وابسته ام به مهرانه ی مجازی ، 

... I can't fall in love 'cause I'm focused

I can't fall in love case I'm focused

از تهی سرشار / جویبار لحظه ها جاری‌ست

از کنارم رد میشید و به خودتون جرعت میدید که آتیشمو خاموش کنید بدون اینکه لحظه ای به این فکر کنید که چقدر طول کشیده تا برای روشن کردنِ این آتیش هیزم جمع کنم ... 

It doesn't matter how deep you dig, no matter how long it takes to bury them, they exist and you know it. And I'm not talking about corpses, I'm talking about feelings

و امروز برای بار هزارم فهمیدم که برای نوشتن ساخته شدم ام

نوشتنی که اندامِ متناسب و زیبا نمیخواهد 

نوشتنی که به چیزی جز یک کاغذ و قلم نیاز ندارد 

نوشتنی که لازمه اش زندگی را ماجراجویانه گذراندن است 

نوشتنی که انگشت های کشیده و ناخن های زیبا نمیخواهد 

نوشتنی که زور بازو و مشت های سنگین لازم ندارد 

نوشتنی که تنها به سواری گرفتن از اسبِ خیالات احتیاج دارد 

کافی‌ست بخواهم بنویسم،آن‌وقت ذهنم دست به دستِ قلبم میدهد

و لذت آغاز میشود :) 

🌵🧡💚🎈

قضیه اینه که شاید دست من نباشه اینکه کی حالم خوب میشه و کی بد میشه و کی خسته و کی پر انرژی ام. ولی اینکه از هر کدومش چه استفاده ای ببرم و چیکار کنم دست خودمه ... 

اگه بخوام با یه جمله خودمو تا آخر عمر نصیحت بکنم قطعا قراره این جمله ی طلایی رو مدام تکرار کنم : زندگی رو سخت نگیر. 

باباجونم ! 

امروز بعد از سه سال تازه فهمیدم "زخمه بر دل زدن" چه معنی ای داره ، اون روزی که برام شعرتو خوندی برایِ فهمیدنِ شب های تاریک و سردی که تنهایی میگذروندی زیادی بچه بودم ... 

اون روزی که بابابزرگ از بیمارستان مرخص شد و وقتی با بغض کنارش نشستم شعری که از تنهاییِ شب هایِ اونجا نوشته بود رو نشونم داد ، نفهمیدم اون بیتی که به تقلید از بیتِ خنده بر لب میزنم تا کس نداند حال من نوشته بود چه معنی ای داره ؛ تا امروز 

"زخمه بر دل میزنم تا کس نداند حالِ من"

سیگارای نکشیده-شایع 🖤🎧

به خودم سر زدم بعد کلی دوری

 به خودم سر زدم حالش اصلا خوب نیست

 تو چشام زل زدو بهم خندید

 انگاری این وسط یه چی اصلا جور نیست

بارون که گرفت دستشو گرفتم بردم زیر بارون ، صورتشو گرفتم تو دستهام و گفتم : یه روزی جز جذاب ترین چیز ها برام این بود که کسی که دوستش دارمو بیارم تو بارون و در حالی که موهامون خیس شده بهش بگم : promise me this is forever 

ولی الان فقط می‌خوام نگاهت کنم و بگم این صحنه تا ابد میمونه ، حتی اگه نباشی ، حتی اگه نباشم ، حتی اگه ما دیگه ما نباشیم .. 

پ.ن: اون جمله ی promise me this is forever دیالوگِ سریالِ ومپایر دایریِ ! 

من قبل از تو هم تنها بودم 

ولی بعد از تو خودِ تنهایی شدم ! 

دلم میخواد یه نفر به صورت داوطلبانه بیاد 

و بذاره تا سر حد مرگ بزنمش :)